घरात आज सर्वजण गदबडीत होती. घरामध्ये असेच असते, कोणी गावावरुन आले तरी गडबड आणि कोणी गावी निघाले तरी धावपळ...
तशी नीता फ़ार लांब जाणार नव्हती. फ़क्त एक महिन्यासाठी यु.स.ला जाणार होती. तरी तिने गोधंळ करु नये म्हणुन बाबानी विचारुन घेतले, बाई गं, पासपोर्ट व्यवस्तित ठेवला आहे का? हिने पर्समध्ये पुन्हा एकदा बघितले दोन पासपोर्ट दिसत होते. ‘बाबांचा नविन करकरीत दिसतोय’ हि हळुच पुटपुटली...
नीता घरातील मोठी मुलगी. थोडी टॉमबॉय प्रकारातली. कुलकर्णीना दोन्ही मुली, पण नीतावर फ़ारच जीव लहाणपणापासुन हिला मुलासारखी वागणुक मिळालेली. काही वेळेस धाकटी चिडून म्हणायची एकतर मी सावत्र असेल किवां अनाथालयातुन आणलेली असेल, बाबा नेहमी तुझे लाड करतात. तिला हे कळायचे नाही बाबानीं आणलेल्या कोणत्याही वस्तु मध्ये तिची चांगलीच असायची.
लहाणपणापासुन खेळणे,अभ्यास,कराटे क्लास,डान्स क्लास सर्वबाबतीत निपुन. शाळेत पहिला नंबर कधी सुटला नाही आणि पुढे कॉलेजमध्ये सुध्दा... कॉलेज मध्ये पाच सहाजणाम्चा ग्रुप जमला होता तीन मुले तीन मुली आणि लीडर ही. नीतामध्ये नेतृत्व गुण पहिल्यापासुन असल्यामुळे कॉलेजच्या इतिहासातली पहिली मुलगी सी.आर. म्हणुन निवडुन आली. थोडी ताईगीरी हि होती. पण सर्वामंध्ये मिळुन मिसळुन.
शेवटच्या वर्षाला विकी नावाचा चिकना त्याच्यां कॉलेजमध्ये दाखल झाला. थोडा जास्त हुशार, थोडा जास्त स्मार्ट आणि थोडा जास्त देखना...!थोडक्यात नीतापेक्षा त्याची भाईगीरी वाढणार होती. नीताने स्व:ता त्याची ओळख करुन घेतली. पुढे ग्रुपमध्ये इन्ट्रो करुन दिला. अभ्यासाच्या नावाने शेवटच्या सेमला मुली ग्रुप सोडुन गेल्या, तरी हि सर्वांना पुरुन उरणारी होती.
देखना स्मार्ट असुनसुध्दा विकी मुलीं मध्ये रमणारा नव्हता. या विषयी त्याला छेडले असता तो म्हणाला,‘ मला ही धाकटी बहीण आहे! मी जसा वागेल तशी तिची वागणुक राहिल. त्यामुळे मुलीपासुन दोन हात दुर. घरचा व्यवसाय आहे तो साभांळुनच शिक्षण चालु आहे. पुढे तोच व्यवसाय वाढवयाचा...
आता कॉलेजमध्यल्या मुलांकडे मोबईल हि नीत्याची गोष्ट झाली होती. जोक्स, फ़्लर्ट, सणानिमित्य शुभेच्छा ह्याचे एसेमेस सर्वा मध्ये व्हायचे. नीताथर क्लासरुम मध्ये बसल्याबसल्या सर्वानां एसेमेस करायची, त्यातुन सर मॅडम पण सुटले नव्हते. एखादा एसेमेस आला तर मुलां बरोबर सर पण गालातल्या गालात हसायचे. हिला ह्या गोष्टीची परवानगी होती. कारण अभ्यासात व्यवस्थीत असतील, तर मुले काय करतात याचे सरांना काय?
सेम संपुन गेली होती. आता काय? रिसल्टची प्रतीक्षा. सुट्टीमध्ये दर वर्षी कुठेतरी कॅम्प असायचा. ह्या वेळेस ग्रुपने शहरातच कॅम्प करायचा ठरवला. कॉलेजमध्ये राहयचे आणि वाहतुकी विषयी जनजाग्रूती करायची. सहा दिवसांनी घरी जायचे, पधंरा दिवसां कॅम्प! सर्वजणे कामाला लागली. कोणी घोषवाक्य तयार करत होते, तर कोणीतरी वाहतुक शाखेची परवानगी काढुनआणली पथनाट्याची तयारी करत होते.शेवटच्या रविवारी पथनाट्य ठरले.
रविवारी सुट्टी असुनसुध्दा मुले सध्यांकाळी मॉल मध्ये जमली. खरेदी नतंर स्वदेश बघुन परत रात्री कॅम्प. मॉलमध्ये दगांमस्ती चालली होती. नीताने तिथल्या तिथे विकीला एक छानसा एसेमेस पाठवला. विकीचा मुलीबाबतचे विचार वेगळे असल्याने, चिडुन त्याने रिप्लाय दिला आणि निघुन गेला. स्लायडिगं स्टेपवरुन जाताना नीता वाचत होती...
"तु स्व:ताला जास्त हुशार समजते.
मला मेसेज करु नको,
काही होणार नाही.
मला बोर करु नको,
I HATE THOSE GIRL WHO BOYS MEANS...!
क्षणभर नीताला काही कळलेच नाही. खाली विकी दरवाजातुन जाताना दिसला. मेसेज वाचुन नीताला भोवळच आली. स्टेप्सवरुन पलिकडे जाण्याच्या क्षणार्धात ती घरघळंत खाली पडली. खाली जमिनीवर आल्यावर मुलांनी लगेचच तिला हॉस्पिटलमध्ये नेले. डोक्याला मार लागल्यामुळे तिन-चार दिवस बेशुध्द अवस्थेत होती. हॉस्पितलमध्ये सर्वजवळचे नातेवाईक, मित्र, शिक्षक सर्वजण विचारपुस करुन गेले. बाबा तर चारही दिवस नीताजवळ बसुन होते. आईच सर्व बघत होती. रात्री एकच्या सुमारास नीताच्या डोळ्यातुन अश्रु आलेले बाबानी बघितले ती शुध्दीत आली होती.
स्व:ता बाबानी सर्वात महागडा मोबाईल तिला वाददिवसाला प्रेझेन्ट दिला होता. तिच्या हातातला मोबाईल दुर करत तिच्याजवळ गेले, म्हटले,’कशी आहे तब्येत?’ डॉक्टर येवुन सर्व तपासणी करुन गेले. तिला झोपुन दिले.
दुसऱ्या दिवशी रिपोर्ट आले असता कळले कि कोणत्यातरी मानसीक धक्क्यामुळे तिची वाचा बसली होती, ती बोलु शकणार नव्हती. बाबानां रडूच आले. सदोदित बडबड करणारी, हसणारी, ओरडणारी नीता गप्प झाली, हि कल्पनाच सहन होणारी नव्हती. पायाला फ़्रॅकचर असल्यामुळे व्हीलचेअर बसुन घरी आली. शेवटच्या सेमचा निकाल लागला होता आणि ह्याही वेळी ती पहिली आली होती. स्व:त प्रिन्सीपल घरी आले. सर्व मित्र आणि तिचा ग्रुप आला होता. पण विकी काही आला नाही. ती कोणाकडे चौकशी करु शकत नव्हती.
एक सारखा मोबाईल मडुन तो मेसेज वाचुन रडत होती. स्व:ताला दुषने देत होती कि आपण त्याप्रकारातल्या मुलीमध्ये मोडतो ज्या मुलाच्यां मागे फ़िरतात, पैसा देखण्यावर भाळतात. मुला मध्ये जास्तीत जास्त वेळ असतात. सर्वांना समान समजुन लहानपणापासुन टॉमबॉयची प्रतिमा तिला आज बोचत होती.
सरते शेवटी बाबानी कर्ज उभारुन यु.स.ला जावून उपचार करण्याचा निर्णय घेतला. आज नीता आणि बाबा जाणार होते. गाडी मध्ये रेडिओवर गाणे लागले...
पल पल मेरी याद आयेगी,
भुल ना जाना मुझको,
इस पल को तुम याद रखो!१
साथ चले थे पाने को मजिंल के वास्ते,
क्यों? हो गये युं हमारे जुदा रास्ते,
पा ना सके मजिंल को,
फ़िरभी साथ चले थे, तुम याद रखो!२
इस पल को तुम याद रखो!
ख्वाब जो देखे तुमने,
वोही तो देखे थे हमने,
जो तुट गये उनको भुल जाओ,
पर ख्वाब देखना,तुम याध रखो!३
इस पल को तुम याद रखो!
वो जागी थी राते,वो मुलाकाते,
वो प्यारी बाते,
वो कसमे, वो वादे,
जो थोड दिये सारे,
पर उस बातो को,तुम याद रखो!!!
इस पल को तुम याद रखो!
विमानतळावर सर्वजण आले होते. सर्वांशी हस्तोदलन करुन, आल्यावर ’बडबडीचे’ आश्वासन नीताने सर्वांना दिले. तिची नजर एक सारखी विकीला शोधत होती. बाबांनी पुन्हा पासपोर्टची आठवण केली. आता तर ती चिडली, दोन्ही पासपोर्ट तिने हातात दाखविले. सर्वांना बाय करुन व्हीलचेअर वरुन जाऊ लागली. जाता जाता विकीला एसेमेस करावा म्हणुन तिने मोबाईल हातात घेतला.एका वळनावरुन जाताना नीताला काचेमागे टाटा करताना बाबा दिसले. तिला कोणाचीतरी "चाहुल" लागली,मग व्हीलचेअर कोण ढकलते आहे म्हणुन बघितले तरमागे विकी होता. पर्समध्ये कोराकरकरीत पासपोर्टविकीचा होता.
आता तिला कळाले बाबा सारखे पासपोर्ट बघ का म्हणत होते. विकी आणि बाबाचे बोलणे झाले होते. पुन्हा एकदा नीताच्या डोळ्यात अश्रु आले. ...आणि मोबाईलवर विकीचा मेसेज आला होता,
:-> :-> :-> :-> :-> :-> :-> :-> :->
तुझ्या ओठी माझे हास्य असावे
माझया डोळ्यात तुझे अश्रु असावे...!
सुखा मध्ये एकरुप व्हावे,
दु:खा मध्ये एकजीव व्हावे.!1
जीवनात विसाव्याचे
दोन क्षण असावे,
ते हि तुझ्या सोबतीत असावे..!२
डोळ्याचीं भाषा डोळ्यानां समजते,
तुझे स्वप्न मला हि दिसते,
ते साकारण्यात यश यावे...!३
तुझ्या इच्छा, तुझ्या आकांक्षा
प्रयन्तासाठी दहा ही दिशा,
एका दिशेत मी हि असावे....!4
तुझ्या ओठी
माझे हास्य असावे
माझ्या डोळ्यात
तुझे अश्रु असावे...!
Tuesday, September 4, 2007
Wednesday, August 29, 2007
लफ़डं
देवळातल्या देवाला दगडाचं तुकडं म्हणतील,
म्या प्रेम केलं तर लोक लफ़डं म्हणतील॥
अभी-ऍशने केलं तर कौतुक करतील,
अमीरने केलं तर परवानगी देतील,
सचिन ने केले तर छान म्हणतील,
पण म्या केलं तर व्यभिचार म्हणतील...१
अण्णानि केल तर ’समाजकारण’ म्हणतील,
आबांनी केल तर ‘राजकारण’ म्हणतील,
दादा-भाईनी केला तर ‘कारभार’ म्हणतील,
बाबानी केल तर ‘गांधीगीरी’ म्हणतील,
पण म्या काय करायचं म्हटल तर ‘ह्या’ करतील...२
दिल्लीवरुन आलं तर ’हाय-कमांड’ म्हणतील,
मुंबईवरुन आला तर ’आदेश’ म्हणतील,
नागपुरवरुन आला तर ’दक्ष’ होतील,
अव पुर्वेवरुन आला तर ’लाल सलाम’ करतील,
पण म्या काय म्ह्टंल तर ‘गप्प-बस’ म्हणतील॥३
म्या प्रेम केलं तर लोक लफ़डं म्हणतील॥
अभी-ऍशने केलं तर कौतुक करतील,
अमीरने केलं तर परवानगी देतील,
सचिन ने केले तर छान म्हणतील,
पण म्या केलं तर व्यभिचार म्हणतील...१
अण्णानि केल तर ’समाजकारण’ म्हणतील,
आबांनी केल तर ‘राजकारण’ म्हणतील,
दादा-भाईनी केला तर ‘कारभार’ म्हणतील,
बाबानी केल तर ‘गांधीगीरी’ म्हणतील,
पण म्या काय करायचं म्हटल तर ‘ह्या’ करतील...२
दिल्लीवरुन आलं तर ’हाय-कमांड’ म्हणतील,
मुंबईवरुन आला तर ’आदेश’ म्हणतील,
नागपुरवरुन आला तर ’दक्ष’ होतील,
अव पुर्वेवरुन आला तर ’लाल सलाम’ करतील,
पण म्या काय म्ह्टंल तर ‘गप्प-बस’ म्हणतील॥३
Friday, August 10, 2007
कॉलेज कटट
ह्यो दादा त्या ताईचा
ती ताई ह्या दादा ची
दोघांची गट्टी
कॉलेजच्या कटट्यावरती॥१॥
ह्यांच सी.आर.शी जमतं
हिची ओळख मास्तरशी
त्यामुळे दोघ फ़िरतात
कॉलेजच्या बागे भोवती
ह्यो दादा...॥२॥
हुशार मुलांची ह्यांची दोस्ती
ते मरतात अभ्यास करुनी
ह्यांची मात्र दिवाळी
ह्यो दादा...॥३॥
तरी मला बर वाटतं,
ह्यो दादा त्या ताईचा
ती ताई ह्या दादा ची
...आमची मात्र कोणाला फ़िकर नाही ॥४॥
ती ताई ह्या दादा ची
दोघांची गट्टी
कॉलेजच्या कटट्यावरती॥१॥
ह्यांच सी.आर.शी जमतं
हिची ओळख मास्तरशी
त्यामुळे दोघ फ़िरतात
कॉलेजच्या बागे भोवती
ह्यो दादा...॥२॥
हुशार मुलांची ह्यांची दोस्ती
ते मरतात अभ्यास करुनी
ह्यांची मात्र दिवाळी
ह्यो दादा...॥३॥
तरी मला बर वाटतं,
ह्यो दादा त्या ताईचा
ती ताई ह्या दादा ची
...आमची मात्र कोणाला फ़िकर नाही ॥४॥
Wednesday, August 8, 2007
जुलूस: THE APPOINTMENT
आज चौकातील सिग्नलवर गर्दी जास्तच होती। सी.ओ.ई.पी. गेटपर्यत वाहनाच्यां रागां आल्या होत्या. राहुलची नजर गेटवर गेली, हलकीशी स्मितरेषा चेहऱ्यावर झळकली. कारण, पहिल्यांदा आणि शेवटी तिला पाहताना, तिचा चेहरा असाच हास्यात बुडालेला होता. त्याला समजले नव्हते कि चेहरा हा कशामुळे हसरा आहे, गालावर पडलेल्या खळीमुळे का डोळ्यातल्या निरागस भावामुळे. काही वेळा तिचा विषय निघाला कि सागांयचा ती तोडांने कमी डोळ्याने जास्त बोलते. तिच्र नाव होते प्रिया... इजींनियरीग संपल्यानतंर कॉंलेजतर्फ़े एक सेमीनार ठेवला होता. काही निवडक मुल-मुली वेगवेगळ्या कॉलेजमधुन आली होती. पहिल्या दिवशी बाहेरच एक मुलींचा घोळका दिसला होता. तेव्हा पहिली नजरानजर झाली होती. पुढे ५० मुलाम्चे १०-१० चे ग्रुप झाले होते. तेव्हा दोघे एका ग्रुप मध्ये नव्हते. त्यामुळ्ये त्यांची जास्त ओळख नव्हती. ८ते६ वेळ असल्यामुळे, खुपच वेळ एकत्र जाऊ लागला. ग्रुप मध्ये ओळखी वाढल्याने टिगंल-टवाळी करायचे, पण अभ्यासामध्ये सिरीयस होती. राहुलची प्रत्येक विषयावर सदोदित बडबड चालु असायची. लोकसभा निवडणुका असु दे, नाहीतर एखादा चित्रपट कोणत्या गाण्यामुळे चालेल आणि कोणत्या सीनमुळे पडेल. तेव्हा रेडिओ २४ तास नव्हता, त्यामुळे ह्याला टोपण नाव पडले होते ’आर.जे.’( रेदिओ जॉकी) परंतु त्याचे नाव राहुल जोशीच होते.=आर.जे प्रिया चागंले मार्क घेऊन आलेली, टॉपर वगैरे होती. दोघी-तिघी मैत्रिणीबरोबर असायची. कोणाबरोबर बोलणे नाही, काही नाही यायची आणि जायची. क्लास मध्ये कोणी विचारले तरच उत्तर देणे, त्यांच्या ग्रुपमध्ये ’बोरच’ होती. एका सकाळी श्री. दगडुशेटच्या मंदिरात राहुल गेला असता, पाठमोरी ती दिसली म्हणजे गुलाबी पंजाबी ड्रेस मधील मुलगी! प्रियाचा टापटिप पणा फ़ारच होता. आठवड्याचे सातही ड्रेस वेगवगळे असायचे. सण असेल तर अजुन वेगळा. मेक-अप असा कधी नाही, निसर्गात:च सुदंर गौर गौर कातींची असल्यामुळे ब्युटी पार्लरचा खर्च वाचला होता. तो पुढे गेला देवाला नमस्कार केला. तर डाव्या बाजुला प्रियाच होती.
लागला तर स्व:ताहुन तिने ओळख दिली आणि आश्चर्याने विचारले," इकडे कसा काय?"त्यावर तो उत्तरला,"आज अगांरकी आहे आणि पुण्यात आलो कि मी नेहमीच येतो. कॉफ़ी घेणार का? समोर साबुदाणा वडे चागंले मिळतात. ती म्हणाली," माझा निरकांर आहे!"
आता थोडीफ़ार सर्वाचीं एकमेकानां ओळख झाली होती.
५० जणांचाच एक ग्रुप झाला होता. नेमकी यावेळी, सरांनी १०-१० जणाचे ग्रुप वेगवेगळे केले. आता राहुल आणि प्रिया एकाच ग्रुपमधे आले. आता मात्र हा अबोल झाला. दहा दिवसानतंर रिपोर्ट द्यायचा होता, नतंर सर्व वेगवेगळे होणार होते. आता प्रत्येकजण पुढे काय करणार? याची चर्चा झडली. राहुलची प्लेसमेन्ट झाली होती. प्रिया एम.बी,ए करणार होती. तिचे ऍडमिशन पण झाले होते. राहुलने विचारले,"मग हा सेमीनार का गेला?"
"दोन महिने मोकळा वेळ होता. तेवढीच ज्ञानात भर."
"पर्सनल विचारतो?" "विचार !"
"तु आठवड्याला प्रत्येक दिवशीचा रगं ठरवुन ड्रेस निवडते?"
ती ओशाळली, पण सावरली. तिला वाटले एवढे निरीक्षण मैत्रीण पण करत नाहीत. ह्याने कसे ओळखले.
ती म्हटली,"हो !"
तेव्हा पासुन ह्याच्या स्कार्फ़चा रगं पण ’गुलाबी’.
एका कर्कश होर्नने हा भानावर आला. गेटवरील नजर हळुच मानेभोवती गुलाबी स्कार्फ़वर गेली. योगायोगने आज मगंळवार होता.मनात विचार आला
’४ वर्षानी ते सुहास्य पुन्हा दिसेल?’
सकाळी घरातुन निघतना नेहमी प्रमाणे, आईच्या पायापडुनच निघाला होता. मुड काय असा तसा होता.आईला म्हटला," आज अपोइन्टमेट आहे." थोडक्यात
आज रात्री उशीर होईल. पण मन बैचेन होते म्हणुन ४लाच ऑफ़िसमधुन निघाला. वाहनांची गर्दी जास्त होती, सिग्नल मिळाल्यानतंर, डाव्याबाजुने निघाला.
बसस्टॉपवर त्याला एक ओळखीची व्यक्ती दिसली. त्याने गाडीचा वेग कमी केला आणि प्रियाच ती...
नेहमी प्रमाणे ओढणी ऎवजी पदर व्यवस्थीत करुन त्याच्याकडे तीने बघीतले. ह्याने स्कार्फ़ चेहऱ्यावरुन काढला एक स्मित हास्य दिले...
पण...
पण मागील कर्कश हॉर्न देणाऱ्या गाडीने एक जोरदार धडक दिली. हा रस्त्याच्या कडेला पडला. नेहमीप्रमाणे लोकांची गर्दी झाली, कोणी पुढे येईना. एक मारुतीवाला पुढे आला, एव्हाना प्रियाही आली, म्हणाली," मी यांना ओळखते, त्यांना आपण गाडीमधुन हॉम्स्पीटलमध्ये नेऊ."
मारुतीचा मालक,"हो, गाडी वळवुन सचेंतीला नेऊ, ध्ररा ह्यानां ’
प्रियाने स्कार्फ़ने डोक्यावरील जख्म बांधुन डोके मांडीवर घेतले. स्कार्फ़ व साडी दोन्ही रक्ताळले. दोन्ही गुलाबीच होथे, आज मगंळवार होता...
आज कधी नव्हे, ते राहुल काही बोलु इच्छित होता. सेमीनारमध्ये न विचारलेले...,
सर्वानां माहित होते हा कविता करतो. गेट-टुगेदरमध्ये वाचनही केले होते. शेवटच्या दिवशी प्रिया गेटवरुन जाताना त्याचे काळीज चिरर.. झाले होते. पुन्हा भेट होईल का नाही. त्याने काही विचारले नव्हते. कारण ती पुढील ४ वर्ष तरी लग्न करणार नव्ह्ती.
...आणि याचे अजुन लग्न झाले नव्हते. तिने तेव्हा पण काही सागींतले नाही, पण राहुलने स्पष्ट केले होते, जर ती नाही म्हणाली तर हा २ वर्षतरी मुलगी बघणार नाही. तो तिच्यावरील प्रेमाला एकतर्फ़ी जागणार होता.
थोडीशी शुद्ध आली तेव्हा त्याने तिच्याकडे कटाक्ष टाकला, आर्जवाने म्हणाला,
आता तरी माझ्यावर प्रेम करशील ना...
अतं समय आला जवळ,
आता तरी दोन अश्रु ढाळशील ना...
समजुन-उमजुन सर्व झाले,
आता माझे गात्रही थकले,
आता तरी क्षमा करशील ना...!१
सहवासात नाही, रुसव्यात क्षण गेले,
सगंतीत असुन, पण नेहमीच दुर राहिले,
आता अतिमं विसाव्य्राला,
थोडा वेळ सोबत देशिलना...!१
एकत्र चालताना,
खाचखळग्यातुन जाताना,
ठेचाळताना पडताना,
सावरायलाही वेळ नव्हता,नाही बोलायला,
आता तरी शेवटी माझ्याकडे बघायला
सवड तुला मिळेलना...!३
सर्वच संपले,
जीवनही आटले,
प्रेमाचे भरते,
कधीच नाही आले,
तरी माझी आठवण येईल ना...!४
आता तरी माझ्यावर प्रेम करशील ना...
नेहमी प्रमाणे ती अबोलच होती. तिच्याजवळ उत्तर असुन पण ती देऊ शकत नव्हती.
शेवटी नियतीच तिच्या मदतीला आली,
सचेंतीकडे वळताना एक मोठा खड्डा आला,
गाडी जोरात हेळकाडंली,
पदरात लपवुन टेवलेले ’मगंळासुत्र’
राहुलच्या चेहऱ्यावर आले.
आणि एक जुलूस विसावला... :-(
आता थोडीफ़ार सर्वाचीं एकमेकानां ओळख झाली होती.
५० जणांचाच एक ग्रुप झाला होता. नेमकी यावेळी, सरांनी १०-१० जणाचे ग्रुप वेगवेगळे केले. आता राहुल आणि प्रिया एकाच ग्रुपमधे आले. आता मात्र हा अबोल झाला. दहा दिवसानतंर रिपोर्ट द्यायचा होता, नतंर सर्व वेगवेगळे होणार होते. आता प्रत्येकजण पुढे काय करणार? याची चर्चा झडली. राहुलची प्लेसमेन्ट झाली होती. प्रिया एम.बी,ए करणार होती. तिचे ऍडमिशन पण झाले होते. राहुलने विचारले,"मग हा सेमीनार का गेला?"
"दोन महिने मोकळा वेळ होता. तेवढीच ज्ञानात भर."
"पर्सनल विचारतो?" "विचार !"
"तु आठवड्याला प्रत्येक दिवशीचा रगं ठरवुन ड्रेस निवडते?"
ती ओशाळली, पण सावरली. तिला वाटले एवढे निरीक्षण मैत्रीण पण करत नाहीत. ह्याने कसे ओळखले.
ती म्हटली,"हो !"
तेव्हा पासुन ह्याच्या स्कार्फ़चा रगं पण ’गुलाबी’.
एका कर्कश होर्नने हा भानावर आला. गेटवरील नजर हळुच मानेभोवती गुलाबी स्कार्फ़वर गेली. योगायोगने आज मगंळवार होता.मनात विचार आला
’४ वर्षानी ते सुहास्य पुन्हा दिसेल?’
सकाळी घरातुन निघतना नेहमी प्रमाणे, आईच्या पायापडुनच निघाला होता. मुड काय असा तसा होता.आईला म्हटला," आज अपोइन्टमेट आहे." थोडक्यात
आज रात्री उशीर होईल. पण मन बैचेन होते म्हणुन ४लाच ऑफ़िसमधुन निघाला. वाहनांची गर्दी जास्त होती, सिग्नल मिळाल्यानतंर, डाव्याबाजुने निघाला.
बसस्टॉपवर त्याला एक ओळखीची व्यक्ती दिसली. त्याने गाडीचा वेग कमी केला आणि प्रियाच ती...
नेहमी प्रमाणे ओढणी ऎवजी पदर व्यवस्थीत करुन त्याच्याकडे तीने बघीतले. ह्याने स्कार्फ़ चेहऱ्यावरुन काढला एक स्मित हास्य दिले...
पण...
पण मागील कर्कश हॉर्न देणाऱ्या गाडीने एक जोरदार धडक दिली. हा रस्त्याच्या कडेला पडला. नेहमीप्रमाणे लोकांची गर्दी झाली, कोणी पुढे येईना. एक मारुतीवाला पुढे आला, एव्हाना प्रियाही आली, म्हणाली," मी यांना ओळखते, त्यांना आपण गाडीमधुन हॉम्स्पीटलमध्ये नेऊ."
मारुतीचा मालक,"हो, गाडी वळवुन सचेंतीला नेऊ, ध्ररा ह्यानां ’
प्रियाने स्कार्फ़ने डोक्यावरील जख्म बांधुन डोके मांडीवर घेतले. स्कार्फ़ व साडी दोन्ही रक्ताळले. दोन्ही गुलाबीच होथे, आज मगंळवार होता...
आज कधी नव्हे, ते राहुल काही बोलु इच्छित होता. सेमीनारमध्ये न विचारलेले...,
सर्वानां माहित होते हा कविता करतो. गेट-टुगेदरमध्ये वाचनही केले होते. शेवटच्या दिवशी प्रिया गेटवरुन जाताना त्याचे काळीज चिरर.. झाले होते. पुन्हा भेट होईल का नाही. त्याने काही विचारले नव्हते. कारण ती पुढील ४ वर्ष तरी लग्न करणार नव्ह्ती.
...आणि याचे अजुन लग्न झाले नव्हते. तिने तेव्हा पण काही सागींतले नाही, पण राहुलने स्पष्ट केले होते, जर ती नाही म्हणाली तर हा २ वर्षतरी मुलगी बघणार नाही. तो तिच्यावरील प्रेमाला एकतर्फ़ी जागणार होता.
थोडीशी शुद्ध आली तेव्हा त्याने तिच्याकडे कटाक्ष टाकला, आर्जवाने म्हणाला,
आता तरी माझ्यावर प्रेम करशील ना...
अतं समय आला जवळ,
आता तरी दोन अश्रु ढाळशील ना...
समजुन-उमजुन सर्व झाले,
आता माझे गात्रही थकले,
आता तरी क्षमा करशील ना...!१
सहवासात नाही, रुसव्यात क्षण गेले,
सगंतीत असुन, पण नेहमीच दुर राहिले,
आता अतिमं विसाव्य्राला,
थोडा वेळ सोबत देशिलना...!१
एकत्र चालताना,
खाचखळग्यातुन जाताना,
ठेचाळताना पडताना,
सावरायलाही वेळ नव्हता,नाही बोलायला,
आता तरी शेवटी माझ्याकडे बघायला
सवड तुला मिळेलना...!३
सर्वच संपले,
जीवनही आटले,
प्रेमाचे भरते,
कधीच नाही आले,
तरी माझी आठवण येईल ना...!४
आता तरी माझ्यावर प्रेम करशील ना...
नेहमी प्रमाणे ती अबोलच होती. तिच्याजवळ उत्तर असुन पण ती देऊ शकत नव्हती.
शेवटी नियतीच तिच्या मदतीला आली,
सचेंतीकडे वळताना एक मोठा खड्डा आला,
गाडी जोरात हेळकाडंली,
पदरात लपवुन टेवलेले ’मगंळासुत्र’
राहुलच्या चेहऱ्यावर आले.
आणि एक जुलूस विसावला... :-(
Monday, August 6, 2007
मैत्री...!
मैत्री,सुखामध्ये सोबती,
दु:खामध्ये वाटेकरी।१मैत्री,
आसवांना वाट करुन देणारी,
हास्यामध्ये सामील
होणारी।२मैत्री,
चालताना एकत्र असलेली,
खाचखळगे असताना सावरणारी.३ मैत्री,
दोघांना समजुन घेणारी,
कोणी नसताना साथ देणारी।४मैत्री,
दोघंही नसु तेव्हा,
चिरंतर राहणारी.५मैत्री,
अस्तित्वाचे भान ठेवणारी,
सकंटसमयी धावून येणारी.६मैत्री,
निशब्द राहुन,सर्व काही सागंणारी।
अन,शब्दातही न,सागंता येणारी.७मैत्री,
फ़क्त तुझी,अन माझी..."मैत्री"
दु:खामध्ये वाटेकरी।१मैत्री,
आसवांना वाट करुन देणारी,
हास्यामध्ये सामील
होणारी।२मैत्री,
चालताना एकत्र असलेली,
खाचखळगे असताना सावरणारी.३ मैत्री,
दोघांना समजुन घेणारी,
कोणी नसताना साथ देणारी।४मैत्री,
दोघंही नसु तेव्हा,
चिरंतर राहणारी.५मैत्री,
अस्तित्वाचे भान ठेवणारी,
सकंटसमयी धावून येणारी.६मैत्री,
निशब्द राहुन,सर्व काही सागंणारी।
अन,शब्दातही न,सागंता येणारी.७मैत्री,
फ़क्त तुझी,अन माझी..."मैत्री"
Subscribe to:
Posts (Atom)